شیرخدا

مصطفی دلخوش از این بود که حیدر دارد
که سپاهش یلی چون فاتح خیبر دارد
ترس کفارعرب بود که در معرکه ها
اسد الله اگر تیغ دو دم بردارد
نعره ای می کشد و لوح و قلم می رقصد
سپر و جوشن و شمشیر و علم می رقصد
نانجیبان همه از هیبت او میمیرند
تا که در دست علی تیغ دو دم می رقصد
آن زمانی که علی وارد میدان می شد
غرش حیدر کرار نمایان می شد
دست بر قبضه تیغ دو دمش تا می برد
دشمن از ترس به هر سوی گریزان می شد
عادت شیر عرب بود به میدان نبرد
وقت پیکار کند بر تن خود جامه زرد
شرفش بود که هرگز زره از پشت نبست
سبب این بود که هرگز به عدو پشت نکرد
ضربه هرگز نزد از پشت مرامش این بود
زدن از پشت برایش لقبی ننگین بود
در میادین همه دم نام خدا را می گفت
هدفش دین خدا بود و کلامش دین بود
گرچه در معرکه ها جنگ نمایان می کرد
شب به محراب ولی گریه فراوان می کرد
نیمه شب خواب به چشمان علی بود حرام
شیرحق در دل شب یاد یتیمان می کرد
نا نجیبان همه از نام علی می ترسند
همه از هیبت صمصام علی می ترسند
داعشی ها همه از نسل همان کفارند
جاهلانی که از اسلام علی می ترسند