وطن

آسوده نخوابند که آسوده بخوابیم شبت را
مردان دلیری که سرودند خروش غضبت را
(بر دار سپردند سر) و ( تن نسپردند به ذلت )
دشمن نتوانست به یغما ببرد یک وجبت را
از خویش گذشتند که هرگز نرسد بر تو گزندی
پس فخر نما ( کرد و لر و ترک و بلوچ و عربت ) را
از خون جوانان وطن لاله دمیده است به یاد آر
درد و غم و رنجی که شکستند شکوه و طربت را
ای میهن من معدن علم و هنر و غیرت و مردی
فریاد بزن کشور فرهنگ و تمدن ، لقبت را
ای میهن من مهد تمدن ، ( وطن ای گستره عشق )
برخیز برسم ادب این گستره با ادبت را
ایران من ای مرز گهر خیز به پاخیز، که تاریخ
تا بوده ستوده شرف و غیرت و اصل و نسبت را
دشمن اگر انداخت به جانت شرر داغ جوانان وطن را
اما نتوانست که خاموش کند تاب و تبت را