عطش

عطش نبـرد ز یادش حسیـن و زینب را

ادب اجـازه نمـی داد تـر کند لب را

علی است ، زنده شده در وجود عباسش

که بـر زمیـن بزند از دوباره مرحب را

نمـود بـا همه هستش حسیـن را یاری

سـرود بـا همه عشقش شعـار مکتب را

(( قسـم به نام خـدا گر جدا شود دستم

دمـی رهـا ننمایم امام مذهب را ))

اشـاره می کنـم و با کنایـه می گـذرم

اگر که اهل دلـی خـود بگیـر مطلب را

کـه بـدر کامـل زینب هلال شـد از غم

دمی که غرق به خون دید چشم کوکب را

شب فراق عزیزان تحملش سخت است

چگونه خواهرشان بگذراند این شب را

خلوت دل...